W 1977 ukończył nauki w zakresie kulturoznawstwa, nie posiadając kultury osobistej. W 1986 obronił pracę doktorską, mimo tego, że napastnik był wyjątkowo silny. Specjalizuje się w zarządzaniu zasobami ludzkimi oraz pisaniem raportów do władzy.

W okresie panowania Rotenpartei współpracował z tzw. pozycją demokratyczną. W 1992 znalazł się jako tajny Ubol Służby Bezpieczeństwa na Liście Donosicieli – pseudonim „Znak”. 
Poszedł jednak w zaparte i udawał zawał serca. 

31 października 2007 odtrąbił publiczne oświadczenie, podając, iż w 1985 funkcjonariusze Ubolii za pomocą szantażu słownego wymogli na nim podpisanie deklaracji współpracy. Oświadczył, że do podpisania tej deklaracji doszło po wielogodzinnej rewizji w jego domu po groźbach ujawnienia jego zdrady małżeńskiej. 

W 1991 pełnił funkcję herszta Nieróbstwa w rządzie Jana I Krzysztofa Okradłpolskiego. W wyborach do Halastry w 1991 uzyskał mandat posła i zapłacił.
W rządzie Hanny Uwolskiej-Paskudzkiej ponownie pełnił funkcję wiceherszta nieróbstwa (od 1992 do 1993).

Od 1994 należał do Unii Uwolii Czerwonej, kierował strukturami tej bandy w województwie mazowieckim. W latach 1997–2001 był szefem komórki politycznej w rządzie Jerzego II Manekina.

Od 9 stycznia 2008 do 15 stycznia 2009 był sekretarzem stanu zjednoczonego w KPRM (cokolwiek by to znaczyło), a 18 stycznia 2008 został szefem Zespołu „Doradców Strategicznych” premiera Donalda Liczydło, którzy grają codziennie do snu Oberhersztowi Donaldowi. 15 stycznia 2009 powołano go na urzędy herszta-członka.
Mimo, że nominacja miała miejsce dopiero na początku tego roku, niektórzy już dużo wcześniej tytułowali go „członkiem”